Kalbin Gökkubbesi

  Zaman geçip gidiyor… Mevsimler değişiyor, insanlar değişiyor. Bulunduğumuz konum, yaşımız, bakış açımız bile değişiyor.   Hiçbir şey sabit kalmıyor. Yaşıyoruz… Ama gerçekten yaşıyor muyuz?   İnsanlar ne giymiş, ne yemiş, nasıl davranmış diye düşünmekten, kendimize dönüp bakamıyoruz.   Kendini sorgulamak yerine başkalarını sorgulamak daha kolay geliyor insana. Hele bir de habersizse yaptığından, tadından yenmiyor değil mi? Ne yapıyoruz biz? Neyin derdindeyiz?   Ahh… Ne çok şey yitiriyoruz, özellikle de kendimizi.   Nasıl da yabancılaşıyoruz kendimize… En son ne zaman gerçekten mutlu olduğumuzu bile hatırlamıyoruz.   Sürekli ya geçmişte ya gelecekteyiz. Ama "şu an" yok! Oysa hepsini bir kenara bırakabilsek…   Sadece bu anın tadını çıkarsak…   Ne geçmiş, ne gelecek…   Sadece "olduğumuz an", hissettiğimiz an… Bu aslında çok basit ama çoğumuz bunu yapamıyoruz.   Farkında olmadan kendimi...

  Hafiften eser bir rüzgâr...   Yapraklarla ahenkle dans ederek gözden kaybolur.   Peşinden toz sürüklenir.   Uzaklara dalar gözler...   Gözden kaybolan sadece yaprak ya da toz değildir.   Bir bakmışsın ki asıl "kendi" kaybolmuş.   Kendi içinde yitirmiş kendini.   O kadar derinlere gitmiş ki,   İçine girse ya boğulacak ya da yüzerek kurtulacak.   Ya yüzmeyi bilmiyorsa? O zaman ne olacak? Boğularak öğrenir insan yüzmeyi;   Sabırla, azimle...   Yara alarak, düşe kalka. Kendini bulacak olan yine kendisidir insanın.   Hadi gel, sarıl kendine.   Sar yaralarını.   Derinlerde seni bekleyen bir sen  var.   Git al onu... — Sence insan kendini kaybettiği yerden mi bulur, yoksa bambaşka bir yerde mi?   Yorumlarda sen de düşünceni yaz 💭✨ ---

  Bir dilek tuttum. Açtım gözlerimi, gerçekleştiğini anımsayarak.   İşte bu mutluluk, bir an için her şeyi unutturdu.   Bir fanusun içine geçtim;   Hayallerim ve ben...   Birbirimize tebessüm ederek baktık,   Gerçekleşeceğine canıgönülden inanarak.   Gözlerden bir damla yaş süzüldü,   Ama bu sefer bir sızı değildi.   Hayalden gerçeklere doğru giden bir yoldu.   Bu sefer gözyaşları... umut kokuyordu. --- Senin içinde sakladığın en büyük hayalin ne? Belki yazınca gerçek olur... ✨💫

  --- Sırdaşım... Hey, sana diyorum, evet sana! Bakma etrafa.   Aynaya bak… Gördüğüne değil, gözlerine.   Kalbini göreceksin.   Kimsenin göremediği bir “sen” var orada.   Gördüğünden çok daha fazlasısın.   Tahmin bile edemeyeceğin bir derinlik…   Farkında mısın cebindeki elmasların?   Nasıl bir cevher taşıdığını biliyor musun? Kapat kulaklarını dış dünyanın gürültüsüne.   İçine dön, çünkü gerçekler orada.   Işığının parlamasından korkanlar seni söndürmeye çalışıyor.   Ama hayır…   Sen her zaman olduğu gibi   Küllerinden yeniden doğacaksın. Güç sende. Her şey senin elinde.   Tut kendinin elini, bırakma.   Aradığın sevgi de, ilgi de sende. Sev... Sev... Sev kendini.   Çünkü sevgi herkesi güzelleştirmez,   Ama seni dünyalar güzeli yapar.    Kendi değerimizin farkında olursak,   Dışarıdan gelen sahte sevgiye ...

 --- Karanlık insanın içindedir bazen.   Umutlarını kaybeden insan, ışığı hiç görmemiş gibi olur.   Belki de terk edildi, hayalleri suya düştü.   Bilemeyiz karanlığı neyden sebep...   Lakin, ışık olabiliriz.   “İyi ki varsın, ne güzel insansın.”   Belki de buna ihtiyacı vardır...   Nereden bilebiliriz ki?   Ruhunu aydınlatmaya sebep olabiliriz.   Karanlığa terk etmek kolay,   Peki ya aydınlığa sebep olmak?   Bir insanın umudu olmak, ona yaşam sebebi vermek...   Her zaman kolayını seçerler.   Yıkmak çok kolay;   Yeniden inşa etmek ise cesaret ve yürek ister.   Sende hangisi mevcut?   Yara olmak mı,   Can evi olmak mı? ---