Kalbin Gökkubbesi

  --- Sırdaşım... Hey, sana diyorum, evet sana! Bakma etrafa.   Aynaya bak… Gördüğüne değil, gözlerine.   Kalbini göreceksin.   Kimsenin göremediği bir “sen” var orada.   Gördüğünden çok daha fazlasısın.   Tahmin bile edemeyeceğin bir derinlik…   Farkında mısın cebindeki elmasların?   Nasıl bir cevher taşıdığını biliyor musun? Kapat kulaklarını dış dünyanın gürültüsüne.   İçine dön, çünkü gerçekler orada.   Işığının parlamasından korkanlar seni söndürmeye çalışıyor.   Ama hayır…   Sen her zaman olduğu gibi   Küllerinden yeniden doğacaksın. Güç sende. Her şey senin elinde.   Tut kendinin elini, bırakma.   Aradığın sevgi de, ilgi de sende. Sev... Sev... Sev kendini.   Çünkü sevgi herkesi güzelleştirmez,   Ama seni dünyalar güzeli yapar.    Kendi değerimizin farkında olursak,   Dışarıdan gelen sahte sevgiye ...

 --- Karanlık insanın içindedir bazen.   Umutlarını kaybeden insan, ışığı hiç görmemiş gibi olur.   Belki de terk edildi, hayalleri suya düştü.   Bilemeyiz karanlığı neyden sebep...   Lakin, ışık olabiliriz.   “İyi ki varsın, ne güzel insansın.”   Belki de buna ihtiyacı vardır...   Nereden bilebiliriz ki?   Ruhunu aydınlatmaya sebep olabiliriz.   Karanlığa terk etmek kolay,   Peki ya aydınlığa sebep olmak?   Bir insanın umudu olmak, ona yaşam sebebi vermek...   Her zaman kolayını seçerler.   Yıkmak çok kolay;   Yeniden inşa etmek ise cesaret ve yürek ister.   Sende hangisi mevcut?   Yara olmak mı,   Can evi olmak mı? ---