Adını Çaresizlik Koyarım

 En ağırı da,  

varlığına alıştığın birinin yokluğudur.  

Gitmiştir artık...  

Anılarında hâlâ taptaze,  

gülüşleri, gözlerinin içine bakması.  

Vakti gelmiştir ve gitmiştir...  

Gitmenin bir adı olsa,  

çaresizlik koyarım adına.  

Çocukluğumun yok oluşu  

koyarım adına...  

Sözcüklerin kifayetsiz kaldığı,  

gözyaşlarının kalbe aktığı...  

Hayat akar,  

ama sen hâlâ o günlerde,  

gidişin en ağır olduğu,  

boğazının düğümlendiği,  

bir kelime dahi çıkamazken...  

Art arda ne gidişler gördü  

bu gözler...  

Yürek dayanmaz dediğin anda  

daha da güçlendiğini gördün.  

Çok özlüyorum...  

Gitmenin bir adı olsa,  

“Adını Çaresizlik Koyarım.”