Carpe Diem

 

"Doğada gün batımında huzurla oturan kadın silüeti"



Zaman geçip gidiyor… Mevsimler değişiyor, insanlar değişiyor. Bulunduğumuz konum, yaşımız, bakış açımız bile değişiyor.  
Hiçbir şey sabit kalmıyor. Yaşıyoruz… Ama gerçekten yaşıyor muyuz?  
İnsanlar ne giymiş, ne yemiş, nasıl davranmış diye düşünmekten, kendimize dönüp bakamıyoruz.  
Kendini sorgulamak yerine başkalarını sorgulamak daha kolay geliyor insana. Hele bir de habersizse yaptığından, tadından yenmiyor değil mi?

Ne yapıyoruz biz? Neyin derdindeyiz?  
Ahh… Ne çok şey yitiriyoruz, özellikle de kendimizi.  
Nasıl da yabancılaşıyoruz kendimize… En son ne zaman gerçekten mutlu olduğumuzu bile hatırlamıyoruz.  
Sürekli ya geçmişte ya gelecekteyiz. Ama "şu an" yok!

Oysa hepsini bir kenara bırakabilsek…  
Sadece bu anın tadını çıkarsak…  
Ne geçmiş, ne gelecek…  
Sadece "olduğumuz an", hissettiğimiz an…

Bu aslında çok basit ama çoğumuz bunu yapamıyoruz.  
Farkında olmadan kendimize büyük kötülük ediyoruz.

Ne olurdu sanki…  
Kendimizi doğanın kucağına bıraksak…  
Şu anın tadına varsak…  
Ve huzuru bulsak…  
İşte o zaman gerçekten yaşıyoruz demektir. Çünkü sadece “şu an” var.

---
 "Sen en son ne zaman sadece ‘şu an’ı yaşadın?"

Yorumlar da buluşalım✨

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Lumina

Resim
 --- Karanlık insanın içindedir bazen.   Umutlarını kaybeden insan, ışığı hiç görmemiş gibi olur.   Belki de terk edildi, hayalleri suya düştü.   Bilemeyiz karanlığı neyden sebep...   Lakin, ışık olabiliriz.   “İyi ki varsın, ne güzel insansın.”   Belki de buna ihtiyacı vardır...   Nereden bilebiliriz ki?   Ruhunu aydınlatmaya sebep olabiliriz.   Karanlığa terk etmek kolay,   Peki ya aydınlığa sebep olmak?   Bir insanın umudu olmak, ona yaşam sebebi vermek...   Her zaman kolayını seçerler.   Yıkmak çok kolay;   Yeniden inşa etmek ise cesaret ve yürek ister.   Sende hangisi mevcut?   Yara olmak mı,   Can evi olmak mı? ---
Devamı

Adını Çaresizlik Koyarım

Resim
 En ağırı da,   varlığına alıştığın birinin yokluğudur.   Gitmiştir artık...   Anılarında hâlâ taptaze,   gülüşleri, gözlerinin içine bakması.   Vakti gelmiştir ve gitmiştir...   Gitmenin bir adı olsa,   çaresizlik koyarım adına.   Çocukluğumun yok oluşu   koyarım adına...   Sözcüklerin kifayetsiz kaldığı,   gözyaşlarının kalbe aktığı...   Hayat akar,   ama sen hâlâ o günlerde,   gidişin en ağır olduğu,   boğazının düğümlendiği,   bir kelime dahi çıkamazken...   Art arda ne gidişler gördü   bu gözler...   Yürek dayanmaz dediğin anda   daha da güçlendiğini gördün.   Çok özlüyorum...   Gitmenin bir adı olsa,   “Adını Çaresizlik Koyarım.”  
Devamı

Bakma Gör

Resim
  --- Sırdaşım... Hey, sana diyorum, evet sana! Bakma etrafa.   Aynaya bak… Gördüğüne değil, gözlerine.   Kalbini göreceksin.   Kimsenin göremediği bir “sen” var orada.   Gördüğünden çok daha fazlasısın.   Tahmin bile edemeyeceğin bir derinlik…   Farkında mısın cebindeki elmasların?   Nasıl bir cevher taşıdığını biliyor musun? Kapat kulaklarını dış dünyanın gürültüsüne.   İçine dön, çünkü gerçekler orada.   Işığının parlamasından korkanlar seni söndürmeye çalışıyor.   Ama hayır…   Sen her zaman olduğu gibi   Küllerinden yeniden doğacaksın. Güç sende. Her şey senin elinde.   Tut kendinin elini, bırakma.   Aradığın sevgi de, ilgi de sende. Sev... Sev... Sev kendini.   Çünkü sevgi herkesi güzelleştirmez,   Ama seni dünyalar güzeli yapar.    Kendi değerimizin farkında olursak,   Dışarıdan gelen sahte sevgiye ...
Devamı